با همه چون خاکِ زمین پست باش / وز همه چون باد تهیدست باش

آن که تو را توشۀ ره می‌دهد / از تو یکی خواهد و ده می‌دهد

شهر و سپه را چو شوی نیکخواه / نیکِ تو خواهد همه شهر و سپاه

خانه‌برِ مُلک، ستم‌کاری است / دولتِ باقی ز کم‌آزاری است

عاقبتی هست، بیا پیش از آن / کردۀ خود بین و بیندیش از آن

راحتِ مردم طلب، آزار چیست؟ / جز خجلی حاصلِ این کار چیست؟

مُلکِ ضعیفان به کف آورده گیر / مالِ یتیمان به ستم خورده گیر

روزِ قیامت که بوَد داوری / شرمِ نداری که چه عذر آوری؟

رسمِ ستم نیست جهان یافتن / مُلک به انصاف توان یافتن

هرچه نه عدل است، چه دادت دهد؟ / وآنچه نه انصاف، به بادت دهد

عدل، بشیری است، خرد شاد کن / کارگری مملکت آباد کن

مملکت از عدل شود پایدار / کارِ تو از عدلِ تو گیرد قرار

( مخزن‌الاسرار نظامی )