مرغِ پرّنده چو مانَد در زمین / باشد اندر غصّه و درد و حنین

مرغِ خانه بر زمین خوش می‌رود / دانه‌چین و شاد و شاطر می‌دود

زآنکه او از اصل بی‌پرواز بود / وآن دگر پرّنده و پر واز بود

.

( مثنوی مولوی )

.

در بیت اول : حنین : ناله، زاری

در بیت دوم : شاطر : چالاک، زیرک

رنج ما بردیم و گنج اربابِ دولت برده‌اند / خار ما خوردیم و ایشان گل به دست آورده‌اند

با وجود آنکه بد گفتند و نیک انگاشتند / ما نیازردیم و بدگویان ز ما آزرده‌اند

زنده‌دل قومی که پیشِ تیغِ عشقت شمع‌وار / زآتشِ دل سر فدا کردند و پای افشرده‌اند

.

( خواجوی کرمانی )