مرغِ پرّنده چو مانَد در زمین / باشد اندر غصّه و درد و حنین
مرغِ خانه بر زمین خوش میرود / دانهچین و شاد و شاطر میدود
زآنکه او از اصل بیپرواز بود / وآن دگر پرّنده و پر واز بود
.
( مثنوی مولوی )
.
در بیت اول : حنین : ناله، زاری
در بیت دوم : شاطر : چالاک، زیرک
نوشته شده در تاريخ سه شنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۱ توسط رضا