ای شده از جفای تو جانبِ چرخ دودِ من / جور مکن که بشنود شاد شود حسودِ من

بیش مکن تو دود را، شاد مکن حسود را / وه که شاد می‌شود از تلفِ وجودِ من

دلبر و یارِ من تویی، رونقِ کارِ من تویی / باغ و بهارِ من تویی، بهرِ تو بود بودِ من

.

( غزلیّات مولوی )