مگیر از فرومایگان دوستان / که حنظل نکارند در بوستان

فرومایه بیگانه بهتر که دوست / که دوری ز زنبور و کژدم نکوست

.

( ملک‌الشعرا بهار )

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست / بگشای لب که قندِ فراوانم آرزوست

گفتی ز ناز «بیش مرنجان مرا برو» / آن گفتنت که «بیش مرنجانم» آرزوست

زاین همرهانِ سست‌عناصر دلم گرفت / شیرِ خدا و رستمِ دستانم آرزوست

زاین خلقِ پر شکایتِ گریان شدم ملول / آن های‌هوی و نعرۀ مستانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گردِ شهر / کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می‌نشود جُسته‌ایم ما / گفت آنکه یافت می‌نشود آنم آرزوست

یک دست جامِ باده و یک دست جعدِ یار / رقصی چنین میانۀ میدانم آرزوست

باقیِ این غزل را ای مطربِ شریف / زاین سان همی شمار که زاین‌سانم آرزوست

.

( غزلیّات مولوی )

در دل و جان خانه کردی عاقبت / هر دو را دیوانه کردی عاقبت

آمدی کآتش در این عالم زنی / وانگشتی تا نکردی عاقبت

دانه‌ای بیچاره بودم زیرِ خاک / دانه را دُردانه کردی عاقبت

دانه‌ای را باغ و بستان ساختی / خاک را کاشانه کردی عاقبت

.

( غزلیّات مولوی )