از تو جهانِ پر بلا همچو بهشت شد مرا / تا چه شود ز لطفِ تو صورتِ آن جهانِ من

تاجِ من است دستِ تو چون بنهیش بر سرم / طُرّۀ توست چون کمر بسته بر این میانِ من

پیشتر آ دمی بنه آن بر و سینه بر برم / گرچه که در یگانگی جانِ تو است جانِ من

.

( غزلیّات مولوی )