گر ز یارانِ گِل‌آلوده بریدی، مگری / چون ز گِل دور شود آب، صفایی برسد

.

( غزلیّات مولوی )

آزمودم دلِ خود رابه هزاران شیوه / هیچ چیزش به جز از وصلِ تو خشنود نکرد

گرچه آن لعلِ لبت عیسیِ رنجوران است / دلِ رنجورِ مرا چارۀ بهبود نکرد

.

( غزلیّات مولوی )

همه خفتند و منِ دلشده را خواب نبرد / همه شب دیدۀ من بر فلک استاره شمرد

خوابم از دیده چنان رفت که هرگز ناید / خوابِ من زهرِ فراقِ تو بنوشید و بمرد

.

( غزلیّات مولوی )