غمِ غریبی و غربت چو برنمیتابم / به شهرِ خود روم و، شهریارِ خود باشم
چو کارِ عمر نه پیداست، باری آن اَولی / که روزِ واقعه پیشِ نگارِ خود باشم
ز دستِ بختِ گرانخواب و کارِ بیسامان / گَرَم بوَد گِلهای، رازدارِ خود باشم
همیشه پیشۀ من عاشقیّ و رندی بود / اگر بکوشم و مشغولِ کارِ خود باشم
بوَد که لطفِ ازل رهنمون شود حافظ / وگرنه تا به ابد، شرمسارِ خود باشم
( غزلیّات حافظ )
در بیت دوم : اولی : بهتر و سزاوارتر – روز واقعه : روز مرگ
در بیت سوم : بختِ گرانخواب : بخت بد و نامساعد
نوشته شده در تاريخ شنبه ۸ اردیبهشت ۱۳۹۷ توسط رضا