ای گُل، تو دوش داغِ صبوحی کشیدهای / ما آن شقایقیم که با داغ زادهایم
کار از تو میرود، مددی ای دلیلِ راه / کِانصاف میدهیم و ز راه اوفتادهایم
چون لاله مَی مَبین و قَدَح در میانِ کار / این داغ بین که بر دلِ خونین نهادهایم
( غزلیّات حافظ )
در بیت اول : گل : گل سرخ – دوش : در اینجا مجازاً زمان کوتاه – داغ صبوحی : سرخیای که بر اثر نوشیدن شراب صبحگاهی در صورت پیدا میشود
نوشته شده در تاريخ دوشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۷ توسط رضا