مَی خور که فلک بهرِ هلاکِ من و تو / قصدی دارد به جانِ پاکِ من و تو

در سبزه نشین و میِ روشن می‌خور / کاین سبزه بسی دَمَد ز خاکِ من و تو

از تن چو برفت جانِ پاکِ من و تو / خشتی دو نهند بر مغاکِ من و تو

وانگاه برای خشتِ گورِ دگران / در کالبدی کشند خاکِ من و تو

( رباعیّات خیّام )