بخشهایی از مناظرۀ خسرو با فرهاد
نخستین بار گفتش کز کجایی؟ / بگفت از دار مُلکِ آشنایی
بگفت از دل شدی عاشق بدینسان؟ / بگفت از دل تو میگویی، من از جان
بگفتا عشقِ شیرین بر تو چون است؟ / بگفت از جانِ شیرینم فزون است
بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک؟ / بگفت آنگه که باشم خفته در خاک
بگفتا گر بخواهد هرچه داری؟ / بگفت این از خدا خواهم به زاری
بگفتا دوستیش از طبع بگذار / بگفت از دوستان ناید چنین کار
بگفت آسوده شو، کاین کار خام است / بگفت آسودگی بر من حرام است
بگفتا رو صبوری کن درین درد / بگفت از جان صبوری چون توان کرد؟
بگفت از صبر کردن کس خجل نیست / بگفت این دل تواند کرد، دل نیست
بگفت از عشق کارت سخت زار است / بگفت از عاشقی خوشتر چه کار است؟
بگفت او آنِ من شد، زو مکن یاد / بگفت این کی کند بیچاره فرهاد؟
بگفت ار من کنم در وی نگاهی؟ / بگفت آفاق را سوزم به آهی
چو عاجز گشت خسرو در جوابش / نیامد بیش پرسیدن صوابش
به یاران گفت کز خاکی و آبی / ندیدم کس بدین حاضرجوابی
( خسرو و شیرین نظامی )