مرا عهدی است با جانان، که تا جان در بدن دارم / هوادارانِ کویش را چو جانِ خویشتن دارم

به کام و آرزویِ دل، چو دارم خلوتی حاصل / چه فکر از خُبثِ بدگویان، میانِ انجمن دارم ؟

مرا در خانه سروی هست، کَاندر سایۀ قدّش / فراغ از سروِ بستانیّ و شمشادِ چمن دارم

گَرَم صد لشکر از خوبان به قصدِ دل کمین سازند / به حمدالله وَ المِنَّه، بتی لشکرشکن دارم

سزد کز خاتمِ لعلش زنم لافِ سلیمانی / چو اسم اعظمم باشد چه باک از اهرمن دارم ؟

الا ای پیرِ فرزانه، مکن عیبم ز میخانه / که من در ترکِ پیمانه، دلی پیمان‌شکن دارم

خدا را ای رقیب، امشب زمانی دیده بر هم نِه / که من با لعلِ خاموشش نهانی صد سخن دارم

( غزلیّات حافظ )