نمازِ شامِ غریبان، چو گریه آغازم / به مویه‌های غریبانه، قصّه پردازم

به یادِ یار و دیار آن‌چنان بگریم زار / که از جهان، ره و رسمِ سفر براندازم

ز چنگِ زُهره شنیدم، که صبحدم می‌گفت / غلامِ حافظِ خوش‌لهجۀ خوش‌آوازم

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : شام غریبان : اوّلین شبی که در غربت گذرانیده می‌شود که شبی دلگیر است

در بیت سوم : خوش‌آواز : خوش‌خوانی و خوش‌آوازی حافظ و آشنایی او با دستگاه‌های موسیقی نکته‌ای است که به روشنی از دیوان او پیداست. لقب حافظ که در کتاب‌های لغت به معنی مطرب و آوازخوان آمده است؛ بنابراین می‌توان پذیرفت که لقب حافظ در مورد وی به سبب قرآن‌خوانی و حفظ آن نیست، بلکه بر خوانندگی و مهارت او در موسیقی و نوازندگی نیز اشاره دارد