سرم خوش است و، به بانگِ بلند می‌گویم / که من نسیمِ حیات از پیاله می‌جویم

مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی / چنان‌که پرورش می‌دهند، می‌رُویم

تو خانقاه و خرابات در میانه مَبین / خدا گواه که هر جا که هست، با اویم

بیار می، که به فتویِّ حافظ از دلِ پاک / غبارِ زَرق به فیضِ قَدَح فروشُویم

( غزلیّات حافظ )

در بیت دوم : این بیت جبراندیشی حافظ را نشان می‌دهد – خواجه جهان را به باغ، خود را به گیاه و خدا را به باغبانی تشبیه کرده است و می‌فرماید: مرا در چمن این دنیای فانی به خودرویی سرزنش و مؤاخذه مکن، زیرا همان‌گونه که مرا پروش می‌دهند، می‌رویم

در بیت سوم : معنی مصراع اول : تو خانقاه و خرابات را سبب و واسطۀ میان من و خدا مدان

در بیت چهارم : زرق : دورویی و نیرنگ