تابِ بنفشه می‌دهد، طُرّۀ مُشک‌سایِ تو / پردۀ غنچه می‌درد، خندۀ دل‌گشایِ تو

من که ملول گشتمی از نفَسِ فرشتگان / قال و مَقالِ عالمی می‌کَشم از برایِ تو

خرقۀ زهد و جامِ می گرچه نه درخورِ هم‌اند / این همه نقش می‌زنم از جهتِ رضایِ تو

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : تاب بنفشه می‌دهد : ایهام دارد 1) بنفشه را خشمگین و پرعتاب می‌سازد 2) به زلف بنفشه پیچ و تاب می‌‎دهد – پردۀ غنچه می‌درد : ایهام دارد 1) غنچه را رسوا می‌سازد 2) غنچه را شکوفا می‌گرداند

در بیت دوم : ملول : آزرده‌خاطر – قال و مقال : هیاهو و جنجال – کشیدن : تحمّل کردن – معنی بیت : من که به سبب نازکی طبع در بهشت، از نفس و هم‌صحبتی فرشتگان آزرده می‌شدم، اکنون جنجال و هیاهوی عالمی را برای دیدن جلوۀ تو تحمّل می‌کنم

در بیت سوم : نقش زدن : کنایه از صورت‌سازی و حیله کردن – یعنی برای جلب نظر تو هر دو کار را انجام می‌دهم