ای جرعه‌نوشِ مجلسِ جم، سینه پاک‌دار / کآیینه‌ای است جامِ جهان‌بین، که آه از او

کردارِ اهلِ صومعه‌ام کرد مَی‌پرست / این دود بین که نامۀ من شد سیاه از او

سلطانِ غم هر آنچه تواند بگو بکن / من برده‌ام به باده‌فروشان پناه از او

آبی به روزنامۀ اعمالِ ما فشان / باشد توان سِتُرد حروفِ گناه از او

( غزلیّات حافظ )

در بیت دوم : دود : استعاره از گناهان و اعمال ناپسندیدۀ اهل صومعه و صوفیان ظاهری – معنی بیت : رفتار ریاکارانۀ صوفیان صومعه‌نشین، مرا باده‌نوش و می‌پرست کرد. اعمال بد آنها را ببین که چگونه سبب سیاه شدن نامۀ اعمالم شده است