هر گُلِ نو ز گُلرخی یاد همیکند، ولی / گوشِ سخنشنو کجا؟ دیدۀ اعتبار کو؟
گفت مگر ز لعلِ من بوسه نداری آرزو؟ / مُردم از این هوس، ولی قدرت و اختیار کو؟
حافظ اگرچه در سخن خازنِ گنجِ حکمت است / از غمِ روزگارِ دون، طبعِ سخنگزار کو؟
( غزلیّات حافظ )
در بیت اول : معنی بیت : هر گل تازهای که سر از خاک برمیآورد و میروید، از زیباروی گلچهرهای یاد میکند که در خاک آرمیده است؛ ولی گوش پندپذیر و چشم عبرتبین کجاست؟
نوشته شده در تاريخ شنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۷ توسط رضا