آب و آتش به هم آمیخته‌ای از لبِ لعل / چشمِ بد دور که بس شعبده‌باز آمده‌ای

آفرین بر دلِ نرمِ تو، که از بهرِ ثواب / کُشتۀ غمزۀ خود را به نماز آمده‌ای

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : خواجه لب سرخ یار را به آتش و بوسه‌های آن را به آب حیات مانند کرده است

در بیت دوم : نماز : مراد نماز میّت است