به جانِ او که گَرَم دسترس به جان بودی / کمینه پیشکَشِ بندگانش آن بودی

به خواب نیز نمی‌بینمش، چه جایِ وصال! / چو این نبود و ندیدیم، باری آن بودی

به رخ، چو مِهرِ فلک، بی‌نظیرِ آفاق است / به دل، دریغ که یک ذرّه مهربان بودی

( غزلیّات حافظ )

در بیت دوم : این : وصال – آن : به خواب دیدن