بخش‌هایی از خطابۀ شاهی بهرام گور

پرستش گرفت آفریننده را / جهاندار و بیدار و بیننده را ...

بدو هستم امّید و هم زو هراس / و زو دارم از نیکویی‌ها هراس ...

بهشت‌ست و هم دوزخ و رستخیز / ز نیک و ز بد نیست راهِ گریز

کسی کاو نگِروَد به روزِ شمار / مر او را تو با دین و دانا مدار ...

که آن‌ست جاوید و این ره‌گذار / تو از آز پرهیز و انده مدار ...

به کوشش بجوییم خرّم بهشت / خُنُک آنکه جز تخمِ نیکی نکِشت

( شاهنامه فردوسی بزرگ )