دل ببردیّ و بِحِل کردمت ای جان، لیکن / بِه از این دار نگاهش که مرا می‌داری

ساغرِ ما که حریفانِ دگر می‌نوشند / ما تحمّل نکنیم، ار تو روا می‌داری

ای مگس، حضرتِ سیمرغ نه جولانگهِ توست / عِرضِ خود می‌بَری و، زحمتِ ما می‌داری

تو به تقصیرِ خود افتادی از این در محروم / از که می‌نالی و، فریاد چرا می‌داری؟

حافظ، از پادشهان پایه به خدمت طلبند / سعی نابرده چه امّیدِ عطا می‌داری؟

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : بحل کردن : حلال کردن

در بیت سوم : بیت اشاره است به گفتگوی هدهد و مگس در منطق‌الطّیر عطّار – عرض : آبرو