نوبهار است، در آن کوش که خوشدل باشی / که بسی گُل بدمد باز و، تو در گِل باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش / که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

چنگ در پرده همین می‌دهدت پند، ولی / وعظت آنگاه کند سود که قابل باشی

نقدِ عمرت ببرَد غصۀ دنیا به گزاف / گر شب و روز در این قصّۀ مشکل باشی

( غزلیّات حافظ )