هواخواهِ توام جانا وُ می‌دانم که می‌دانی / که هم نادیده می‌بینیّ و هم ننوشته می‌خوانی

بیفشان زلف و، صوفی را به پابازیّ و رقص آور / که از هر رُقعۀ دلقش هزاران بت بیفشانی

گشادِ کارِ مشتاقان در آن ابرویِ دلبند است / خدا را یک نفَس بنشین، گِره بگشا ز پیشانی

( غزلیّات حافظ )

در بیت دوم : رقعه : وصله - بت : در اینجا استعاره از هر چیزی که بین انسان و خدا حجاب و مانع باشد