میِ صوفی‌افکن کجا می‌فروشند؟ / که در تابم از دستِ زهدِ ریایی

رفیقان چنان عهدِ صحبت شکستند / که گویی نبودَه است خود، آشنایی

بیاموزمت کیمیایِ سعادت / ز هم‌صحبتِ بد جدایی جدایی

مکن حافظ از جَورِ دَوران شکایت / چه دانی تو ای بنده کارِ خدایی

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : در می صوفی‌افکن طعن و طنزی است به صوفیان ریاکار زمان که خود شراب‌خوار قهّارند و هر شرابی نمی‌تواند آنها را از پای درآورد

در بیت چهارم : می‌تواند اشاره باشد به قسمتی از آیۀ 16 سورۀ بقره: شاید چیزی را ناخوش بدارید و در آن خیر شما باشد