قسمتی از نامۀ بهرام گور به شَنگُل شاهِ هند

یکی نامه بنوشت پر پند و رای / پر از دانش و آفرینِ خدای

سرِ نامه کرد از نخست آفرین / ز یزدان بر آنکس که جُست آفرین

خداوندِ هست و خداوندِ نیست / همه چیز جفت‌ست و ایزد یکی‌ست

ز چیزی کجا او دهد بنده را / پرستنده و تاج‌دارنده را

فزون از خرد نیست اندر جهان / فروزندۀ کهتران و مهان

هرآنکس که او شاد شد از خرد / جهان را به کردارِ بد نسپرد ...

رهاند خرد مرد را از بلا / مبادا کسی در بلا مبتلا

نخستین نشانِ خرد آن بُوَد / که از بد همه‌ساله ترسان بُوَد ...

بداند بد و نیک مردِ خرد / بکوشد به داد و بپیچد ز بد ...

ز ما باد بر جانِ آنکس درود / که داد و خرد باشدش تار و پود

( شاهنامه فردوسی بزرگ )