شد به گمانِ دیدنی، عمر تمام و من همان / چشم به ره نشانده‌ام جانِ امیدوار را

شد ز تو زهر خوردنم مایۀ رشکِ عالمی / بس که به ذوق می‌کشم، این میِ ناگوار را

( غزلیّات وحشی بافقی )