رفتن چو ضرورت است و منزل بگذاشت / من خود ننهم دلی که برباید داشت

بیچاره که در میانِ دریا افتاد / مسکین چه کند که دست و پایی نزند

گفتم که برآید آبی از چاهِ امید / افسوس که دلو نیز در آب افتاد

در گرگ نگه مکن که بزغاله بَرَد / یک روز ببینی که پلنگش بدرد

زنده‌دل از مرده نصیحت‌نیوش / مرده‌دل از زنده نگیرد به گوش

آن گوی که طاقتِ جوابش داری / گندم نبری به خانه چون جو کاری

خدا را در فراخی خوان و در عیش و تن‌آسانی / نه چون کارت به جان آید خدا از جان و دل خواهی

گهی کاندر بلا مانی خدا خوانی / چو بازت عافیت بخشد سر از طاعت بگردانی

( مفردات سعدی )