در دلِ بی‌نوایِ من، عشقِ تو چنگ می‌زند / شوق به اوج می‌رسد، صبر فرود می‌کند

آنکه به بحر می‌دهد صبرِ نشستنِ ابد / شوقِ سیاحت و سفر همرهِ رود می‌کند

عطر دهد به سوختن، نغمه زند به ساختن / وه که دلِ یگانه‌ام کارِ دو عود می‌کند

مطربِ عشقِ او به هر پرده که دست می‌برد / پرده‌سَرایِ سایه را پُر ز سرود می‌کند

( از کتاب یادگار خون سرو، هوشنگ ابتهاج، سایه )

در بیت سوم : دو عود : منظور از عود اول چوبی خوشبو است و منظور از عود دوم نوعی ساز زهی زخمه‌ای، که در مصراع اول به ترتیب به هردو اشاره شده است