امروز نه آغاز و نه انجامِ جهان است / ای بس غم و شادی که پسِ پرده نهان است

آبی که برآسود، زمینش بخورد زود / دریا شود آن رود که پیوسته روان است

دردا و دریغا که در این بازیِ خونین / بازیچۀ ایّام دلِ آدمیان است

دل بر گذرِ قافلۀ لاله و گُل داشت / این دشت که پامالِ سوارانِ خزان است

روزی که بجنبد نفسِ بادِ بهاری / بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

از داد و وِداد آن همه گفتند و نکردند / یارب چه قدَر فاصلۀ دست و زبان است

( از کتاب سیاه مشق 3، هوشنگ ابتهاج، سایه )