خدایا جهان‌پادشایی تو راست / ز ما خدمت آید، خدایی تو راست

نبارد هوا تا نگویی ببار / زمین نآورد تا نگویی بیار

خرد تا ابد درنیابد تو را / که تابِ خرد برنتابد تو را

سری کز تو گردد بلندی‌گرای / به افکندنِ کس نیفتد ز پای

کسی را که قهرِ تو در سر فکند / به پامردیِ کس نگردد بلند

شب و روز، در شام و در بامداد / تو بر یادی از هرچه دارم به یاد

چو نامِ توام جان‌نوازی کند / به من دیو کی دست‌یازی کند؟

سپردم به تو مایۀ خویش را / تو دانی حسابِ کم و بیش را

( شرفنامه نظامی )