کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز، خاموش و ملالانگیز بودم
برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتابِ دیدگانم سرد میشد
آسمانِ سینهام پردرد میشد
ناگهان طوفانِ اندوهی به جانم چنگ میزد
اشکهایم همچو باران
دامنم را رنگ میزد
( فروغ فرخزاد )
نوشته شده در تاريخ سه شنبه ۲۶ مرداد ۱۴۰۰ توسط رضا