بیت‌هایی از خردنامۀ سقراط که به درخواست اسکندر برایش نوشت

چو در بزمِ شادی نشست آوری / بهْ ار یارِ خندان به دست آوری

مکُن در رخِ هیچ غمگین نگاه / که تا بر تو شادی نگردد تباه

ز کم‌خوارگی کم شود رنجِ مرد / نه بسیار مانْد آن که بسیار خورد

ز هر طعمه‌ای خوشگواریش بین / حلاوت مبین، سازگاریش بین

به کار اندر آی، این چه پژمردگی‌ست؟ / که پایانِ بیکاری افسردگی‌ست

به گفتارِ خوش، مهر شاید نمود / زبان ناخوش و مهربانی چه سود؟

سخن گفتنِ نرم فرزانگی‌ست / درشتی نمودن ز دیوانگی‌ست

( اقبال‌نامه نظامی )