خوشا نزهت باغ در نوبهار / جوان گشته هم روز و هم روزگار
بنفشه طلایهکنان گِردِ باغ / همان نرگس آورده بر کف چراغ
به رقص آمده آهوان یکسره / ز دشت آمد آوازِ آهوبره
بساطِ گل افکنده بر طرفِ جوی / به رامشگری بلبلان نغزگوی
نسیمِ گل و نالۀ فاخته / چو یارانِ محرم به هم ساخته
چه خوشتر در این فصل ز آوازِ رود؟ / و زآن آبِ گل کز گل آید فرود؟
دلم باز طوطینهاد آمدهست / که هندوستانش به یاد آمدهست
( اقبالنامه نظامی )
در بیت دوم : بنفشه چون زود میدمد، طلایۀ سپاهِ بهار است
در بیت سوم : آهوبره : شاید منظور هوبره که یک پرنده است باشد
در بیت هفتم : منظور از هندوستان، ایّامِ جوانی است که مانند بهارِ عمر است
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۰ توسط رضا