مغنّی‌نامه‌های اقبال‌نامۀ نظامی

نظامی در اقبال‌نامه در ابتدای هر یک از داستان‌ها، دو بیت مغنّی‌نامه آورده و سپس داستان را شرح می‌دهد. برخی از این مغنّی‌نامه‌ها در این پست قرار گرفته است. این پست در تاریخ 2 شهریور 1400 در وبلاگ قرار گرفته بود و اندک اندک تکمیل شد. اکنون پس از اتمام کتاب، مجددا پست شد.

مغنّی یکی نغمه بنواز زود / کز اندیشه در مغزم افتاد دود

چنان برکش آن نغمۀ نغز را / که ساکن کنی در سر این مغز را

مغنّی رهِ باستانی بزن / مغانه نوایِ مغانی بزن

منِ بی‌نوا را به آن یک نوا / گرامی کن و گرم‌تر کن هوا

مغنّی بیا چنگ را ساز کن / به گفتن گلو را خوش‌آواز کن

مرا از نوازیدنِ چنگِ خویش / نوازشگری کن به آهنگِ خویش

مغنّی دلم دور گشت از شکیب / سماعی دِه امشب مرا دلفریب

سماعی که چون دل به گوش آورد / ز بیهوشیم بازهوش آورد

مغنّی مدار از غنا دست باز / که این کار بی ساز ناید به ساز

کسی را که این ساز یاری کند / طرب با دلش سازگاری کند

مغنّی، رهِ "رامشِ جان" بساز / نوازش کنم زآن رهِ دلنواز

چنان زن نوا از یکی تا به صد / که در بزمِ خسرو زدی باربد

( اقبال‌نامه نظامی )