(برای خیام)

چون صبحِ نشابور، دلی روشن داشت / بر جان، ز پرندِ علم، پیراهن داشت

همواره پیام‌آورِ بیداری بود / تاریکیِ خوابِ جهل را دشمن داشت

هرچند به اسرارِ جهان راه نبُرد / دانست چگونه راه بایست سپرد

دانست چگونه خوب می‌باید زیست / دانست چگونه خوب می‌باید مرد

بسیار ز می اگر سخن گفت و ستود / می در معنا نمادی از شادی بود

دنبالِ نجاتِ لحظه‌ها می‌گردید / جان را به نشاط رهبری می‌فرمود

( فریدون مشیری )