یاد باد آنکه به رویِ تو نظر بود مرا / رخ و زلفت عوضِ شام و سحر بود مرا

یاد باد آنکه ز نظّارۀ رویت همه شب / در مَهِ چارده تا روز نظر بود مرا

یاد باد آنکه چو من عزمِ سفر می‌کردم / بر میان، دستِ تو، هر لحظه کمر بود مرا

( خواجوی کرمانی )