بنشین نفَسی، بو که بلا را بنشانی / زآن رو که ز بالایِ تو پیوسته بلا خاست

از پرده برون شد دلِ پُرخونِ من آن دم / کز پرده‌سَرا زمزمۀ پرده‌سُرا خاست

( خواجوی کرمانی )