ای که هرگز نمی‌کنی یادم / نکنم یک نفَس فراموشت

کاش که امشب بدیدمی در خواب / مست از آن سان که دیده‌ام دوشت

گرچه ما بی‌تو زهر می‌نوشیم / باد هر می که می‌خوری نوشت

تو از آن برتری به زیبایی / که رسد دستِ ما در آغوشت

باده امشب چنان مخور خواجو / که چو دیشب برند بر دوشت

( خواجوی کرمانی )