هر زمان از اشکِ میگون ساغرم پر می‌شود / خونِ دل نوشم، تو پنداری مگر کآن باده است

بی‌وفایی چون جهان، دل بر تو نتوانم نهاد / ای خوشا آن کس که او دل بر جهان ننهاده است

( خواجوی کرمانی )