گر شود بیمار، دشمن با طبیب / ور کند کودک عداوت با ادیب،

در حقیقت رهزنِ جانِ خودند / راهِ عقل و جانِ خود را خود زدند

گازُری گر خشم گیرد زآفتاب / ماهی‌یی گر خشم می‌گیرد ز آب،

تو یکی بنگر که را دارد زیان؟ / عاقبت که‌بْوَد سیاه‌اختر از آن؟

گر تو را حق آفریند زشت‌رو / هان مشو هم زشت‌رو هم زشت‌خو

تو حسودی کز فلان من کمترم / می‌فزاید کمتری در اخترم

خود حسد نُقصان و عیبی دیگر است / بلکه از جملۀ کمی‌ها بتَّر است

من ندیدم در جهانِ جست و جو / هیچ اهلیّت بِهْ از خویِ نکو

( مثنوی مولوی )