اِتی دَکِتِه تِه شیَن جِه بیچارِش / اِتی دَکِتِه دِل رِه زاری و نالِش

اَسلی مِه چِش جِه کَلِنِه سونِ وارِش / تو شونی کِرِه کِنّی مِنِه اسپارِش؟

( امیری یا طبری، لحن آوازی محلی مازندرانی )

معنی:

از رفتن تو چه بیچارگی‌هایی که روی آورد. و چه زاری و ناله‌هایی بر دلم افتاده است.

اشک از چشمانم مانند باران می‌ریزد. اکنون که می‌روی مرا به که می‌سپاری؟