نِماشونِ سر ویشه بَئیه خاموش / مَسّه بِلبِلِ ناله بیمو مِنِه گوش
نامردِ فلِک حلقه دَکِردِه مِه گوش / وِنِه بَمِردِن بوردِن چهار کسِ دوش
( امیری یا طبری، لحن آوازی محلی مازندرانی )
معنی:
هنگام غروب بیشه (جنگل) خاموش و آرام شد و نالۀ بلبل مست به گوشم رسید.
فلک نامرد حلقۀ اطاعت بر گوشم نهاد. روزی خواهیم مرد و در تابوت بر دوش چهار کس خواهیم رفت.
نوشته شده در تاريخ یکشنبه ۸ خرداد ۱۴۰۱ توسط رضا