بر زمین گر نیمگز راهی بوَد / آدمی، بیوهم، آمِن میرود
بر سرِ دیوارِ عالی گر روی / گر دو گز عرضش بوَد، کژ میشوی
بلکه میافتی ز لرزۀ دل به وهم / ترسِ وهمی را نکو بنگر، بفهم
فالِ بد رنجور گرداند همی / آدمی را که نبودستش غمی
( مثنوی مولوی )
نوشته شده در تاريخ شنبه ۱۸ تیر ۱۴۰۱ توسط رضا