کس را چه غم ار رفت دلِ سوختۀ من / بوده‌ست از آنِ من، اگر رفت مرا رفت

آن صبر که می‌گفتم من کوهِ گران‌سنگ / بادی بوزید از تو ندانم که کجا رفت

.

( امیرخسرو دهلوی )