بخشی از قصیده بهار در سال 1296 در رابطه با حریقی که شبانه در آمل افتاد و نیمی از شهر بسوخت

.

خاکِ آمل شده در زیرِ پیِ آتش، طی / ای مسلمانان، آبی بفشانید به وی

این همان خطّۀ نامی‌ست که از عهدِ قدیم / دورها کرده به امنیت و آسایش طی

یادگاری ز بهشت است به آب و به هوا / پر گل و سبزه بهاری است به تمّوز و به دی

آتشی جَست و از آن شهر یکی نیمه بسوخت / همچو برقی که درافتد به یکی تودۀ نی

نیم‌شب، آتشِ کین، عیش و تن‌آسانیِ شهر / خورد و، کرد از پسِ آن، فقر و پریشانی قی

.

( ملک‌الشعرا بهار )