به خُلقِ نیک در عالم توانی زندگی کردن / که با خُلقِ نکو رامِ تو گردد شیرِ آجامی

به جایِ علم اگر اخلاق بودی درسِ هر مکتب / به عالَم بی‌نشان گشتی غرور و حرص و نمّامی

مکرّر امتحان کردم که بهرِ زندگی کردن / بِهْ است از تندیّ و آشفتگی، نرمیّ و آرامی

.

( ملک‌الشعرا بهار )