هزار جانِ مقدس فدایِ رویِ تو باد / که در جهان چو تو خوبی کسی ندید و نزاد

دلم هزار گره داشت همچو رشتۀ سِحر / ز سِحرِ چشمِ خوشت آن همه گره بگشاد

کلوخ و سنگ چه داند بهار را چه اثر / بهار را ز چمن پرس و سنبل و شمشاد

.

( غزلیّات مولوی )