خوش خرامان میروی، ای جانِ جان، بیمن مرو / ای حیاتِ دوستان در بوستان بیمن مرو
ای فلک بیمن مگرد و ای قمر بیمن متاب / ای زمین بیمن مروی و ای زمان بیمن مرو
این جهان با تو خوش است و آن جهان با تو خوش است / این جهان بیمن مباش و آن جهان بیمن مرو
شب ز نورِ ماه، رویِ خویش را بیند سپید / من شبم، تو ماهِ من، بر آسمان بیمن مرو
.
( غزلیّات مولوی )
نوشته شده در تاريخ دوشنبه ۲۶ مرداد ۱۴۰۵ توسط رضا