چشمِ حافظ زیرِ بامِ قصرِ آن حوری‌سرشت / شیوۀ جَنّاتُ تَجرِی تَحتِهَا الاَنهار داشت

( غزلیّات حافظ )

جَنّاتُ تَجرِی تَحتِهَا الاَنهار : باغ هایی که در زیر آنها جوی ها روان است . برگرفته از قرآن مجید .

حافظ با آوردن این آیه ، تصویری از بهشت را پیش رو نمایان می سازد و در این تصویر سازی ، چشم های خود را جوهای بهشتی می داند که سیل اشک از آن روان است و سرای معشوق را به قصرهای بهشتی و خود او را به حور مانند می کند و خود را همچون شیخ صنعان در نظر می آورد که در زیر دیوار و روزن سرای یار به زاری مشغول است و می فرماید : 

سیل اشک چشم حافظ در زیر بام قصر آن یار زیبای حورمانند، همچون جویباری است که در پای درخت بهشتی روان است.