به می عمارتِ دل کن، که این جهانِ خراب / بر آن سر است که از خاکِ ما بسازد خشت

وفا مجوی ز دشمن، که پرتوی ندهد / چو شمعِ صومعه افروزی از چراغِ کِنشت

مکن به نامه‌سیاهی ملامتِ منِ مست / که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت ؟

( غزلیّات حافظ )